Ανάσταση: Προσδοκία εξυψωτική και λυτρωτική
Η Ανάσταση , σε συνδυασμό με το Πάσχα — το δεύτερο τούτο τυπικά εβραϊκό —, είναι ένα από τα θέματα της Ιστορίας που δεν έχουν εξαντληθή ως σύμβολα. Σε πρώτο επίπεδο, η εκ νεκρών έγερση του Ιησού παρουσιάζεται ως το γεγονός το επικυρωτικό ενός έργου θεόπνευστου. Σε δεύτερο επίπεδο, αποτελεί τον συμβολικό αρραβώνα του ανθρώπου με την αιωνιότητα. Δεν έχει νόημα να επιμείνουμε εδώ στην ιδιοτέλεια μιας τέτοιας προβολής· όταν βρίσκεσαι στον κύκλο του ανθρώπινου, προσδιορίζεσαι δεσμευτικά από το ανθρώπινο. Και είδαμε πως η αθανασία δεν άφησε αδιάφορη μήτε την ανάλαφρη ψυχή του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Υπάρχει όμως κι’ ένα τρίτο επίπεδο, που ενδιαφέρει περισσότερο ίσως από τ’ άλλα δύο. Ανάσταση ίσον προσδοκία εξυψωτική και λυτρωτική. Στον νεοελληνικό μας χώρο έχουμε μιλήσει συχνά για «ανάσταση του γένους», για «ανάσταση του αρχαίου πνεύματος», και σε κάθε εθνικά χαρμόσυνη περίσταση δεν παραλείψαμε να ψάλουμε τ’ «αναστάσιμα». Θάλεγε κανένας πως μέσα στο κύτταρό μ...
